Vakantie in Amerika. Praktische tips, alle staten, alle steden, parken. 
Elections 2008
de presidentsverkiezingen
Geef u hier op voor de nieuwsbrief
Herziene uitgave Vakantie in Amerika. Praktische tips, alle staten, alle steden, parken. |
Elections 2008 |
Herziene uitgave |
Geef hier u op voor verkiezings nieuwsbrief OPENINGSPAGINA IMMIGRATIEPROJECT IN DIT GEDEELTE: |
Alles wat u wilt weten over President Obama: nu in de winkel. Uitgever: Prometheus |
200 jaar ervaring met immigranten. Zouden we daar iets van kunnen opsteken?
Niet te vinden? Maak 18,50 over op rekening 4092178 tnv Big Sky Amsterdam en u heeft het binnen een week in huis. Gesigneerd!!
|
U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden. Big Sky Productions,
Goedkope vliegtickets naar de Verenigde Staten van Amerika. Travelnauts, Experts in verre gezinsreizen.
|
Polarisatie
|
||
|
Amerika is verdeeld. Politieke polarisatie is niets nieuws. Uiteindelijk stonden in 1968 ook twee heel verschillende Amerika's tegenover elkaar. En de haat van Republikeinen tegen de vreselijke Franklin Roosevelt was zeker niet minder dan de haat van de Republikeinen in de jaren negentig tegen Clinton, of de Democraten nu tegen Bush. Het grote verschil was dat Roosevelt een belangrijker president was en meer tot stand bracht, zodat er reden was om te hoop te lopen. Maar waarnemers van de lange termijn politiek in Amerika hebben een notoire verslechtering van de toon van het politieke debat waargenomen. Hoe komt dat? De wortel ligt in de jaren zestig. Vietnam polariseerde als nooit tevoren een oorlog had gedaan. De nieuwe vrijheden van de jongere bevolking zouden leiden tot de zelfdefinitie van Amerikaanse conservatisme en daarna tot de cultuur oorlogen tussen links en rechts. Watergate (het valt te beargumenteren dat dit schandaal rechtstreeks uit Vietnam voortvloeide, maar dit terzijde), onderstreepte de nieuwe hardheid. Republikeinen liepen rond met het gevoel dat ze gepakt waren, dat Nixon wel een boef was maar hun boef. Schuld van Gingrich De slechte toon in de politiek is te danken, of te wi Het wegsturen van de Democratische Speaker, Jim Wright, in 1989, wegens marginale onethische activiteiten (het verkopen van zijn biografie met duizenden tegelijk aan vakbonden), was het eerste succes van Gingrich. En het smaakte naar meer, ook voor de andere Republikeinen. Gingrich adviseerde zijn collega's om het voorvoegsel 'pathetic', 'slick' of 'corrupt' te gebruiken als ze het over Democraten hadden. In de campagne van 1988 deinsde de zich als keurige elite voordoende George H. W. Bush er niet voor terug om Michael Dukakis op de meest misselijk makende manieren te definiëren met het ultieme scheldwoord: Massachusetts liberal (een deels posthume wraak op de Kennedy's, de grote boemannen voor de Nixon-Republikeinen). Andere afgevaardigden in het onfrisse gezelschap dat de sfeer in de Amerikaanse politieke verpestte: Trent Lott (zelf gevallen), Tom DeLay en Dick Armey (deze laatste twee niet voor niets politici uit Texas, waar ze hun politiek altijd al met peper in hun kont praktiseerden). Nieuwe think tanks Op de vleugels van de Reagan-revolutie (nou ja,) verschoof ook het creatieve denken naar de rechtervleugel. De progressieve, liberale stroming van de Democraten die eigenlijk sinds FDR onafgebroken het land in zijn greep had gehad, verloor zijn scherpte wegens te veel succes. Sluwe en scherpe rechtse denkers namen het over. Denktanks van rechts, de Heritage Foundation en American Enterprise Institute, namen de vlag over. Kiezers werden gemobliseerd die meestal niet van zich lieten horen, met name de conservatieve christelijken. Als slachtoffers van deze 'take no prisoners' benadering kunnen we ook de gematigde Republikeinen noteren, mensen als Robert Dole, de presidentskandidaat in 1996 - in het algemeen de verlichte noordoostelijke vleugel van de partij (de verharding valt samen met de verschuiving van het zwaartepunt van het land en van de Republikeinse partij naar het zuiden). Gelukkig voor hen die in gerechtigheid geloven, ging ook Gingrich zelf aan zijn hoogmoed ten onder. Hij moest na zijn eclatante overwinning in 1994 en zijn uitdaging aan Clinton in 1995 (toen Gingrich de overheid liet sluiten in een conflict over de begroting - waarna Clinton zich uit verveling vergreep aan een stageaire) en de impeachment procedure waarbij de Republikeinen minstens één stap te ver gingen in hun haatdragendheid, zelf opstappen. Nu is misbruik van de meerderheid niets nieuws. Dat was precies wat de Democraten voor 1994 deden. De Republikeinen voelen zich niet gedwongen om coalities te sluiten, ze hebben besloten liever hun rechtervleugel te plezieren dan het midden te vriend te houden. Tot nu toe hebben ze gelijk. Talkradio Van de golf van negativisme profiteerden lui als Rush Limbaugh en een sloot van rechtse radio talk show gastheren, columnisten die eindeloos zeurden over de linksheid van de media, polemisten die de scherpe kantjes van de cultuurstijd (abortus, homo's, geloof, de vlag, het gezin) zo scherp mogelijk hielden. De sfeer aan het einde van de jaren negentig was slecht, het debat ging tussen doven en politiek zat vast. Niet omdat docrtrinair links en doctrinair rechts elkaar in evenwicht hielden maar omdat de basis van het debat zo vergiftigd was dat bepaalde onderwerpen helemaal niet meer aan de orde kwamen (rechts had eenzelfde klimaat gecreerd als waarvoor de PvdA in Nederland werd gekapitteld: het doodslaan van de discussie). Zo vreemd was het dus niet dat George Bush in 2000 campagne voerde met het ongeschreven thema 'I am a uniter, not a divider'. Wel dat hebben we geweten. Zelden was een president meer controversieel, niet zozeer als persoon (dat was Clinton wel) maar als beleidsmaker. Bush heeft de harde vleugel van zijn partij alles gegeven wat die wenstte en dat heeft direct gevoerd tot de huidige positionering van de Democraten. Die moeten daarbij wel oppassen dat de stortvloed van anti-Bush en anti-rechtse literatuur (onder aanvoering van Stupid White Male Michael Moore) niet leidt tot continuering van de polarisatie, maar nu onder Democratische vlag. Het publieke debat verdient beter. |
|
|
|
||
jten, aan één man, Newt Gingrich. Zonder hem te veel krediet te willen geven, kunnen we vanaf de Reagan periode in het congres een hardere toon waarnemen. In het Huis zaten de Republikeinen zaten al sinds 1954 in de minderheid en dat frustreerde. Gingrich en zijn kornuiten besloten dat een harde toon en een scherper debat de macht van de arrogante Democraten kon breken. Daar had hij gelijk in.