Vakantie in Amerika. Praktische tips, alle staten, alle steden, parken. |
Elections 2008 |
|
Geef hier u op voor verkiezings nieuwsbrief OPENINGSPAGINA IMMIGRATIEPROJECT IN DIT GEDEELTE: |
|
Alles wat u wilt weten over President Obama: nu in de winkel. Uitgever: Prometheus |
200 jaar ervaring met immigranten. Zouden we daar iets van kunnen opsteken? Niet te vinden? Maak 18,50 over op rekening 4092178 tnv Big Sky Amsterdam en u heeft het binnen een week in huis. Gesigneerd!!
|
U kunt downloaden en opslaan wat u wilt, maar misbruik van het copyright door hergebruik zal vervolgd worden. Big Sky Productions,
Goedkope vliegtickets naar de Verenigde Staten van Amerika. Travelnauts, Experts in verre gezinsreizen.
|
Vice presidentschap |
|
Niettemin kan een doortastend politicus de ruimte die zijn baas hem geeft gebruiken, zoals Dick Cheney heeft gedaan. Sinds Walter Mondale vicepresident was, heeft het ambt sowieso meer inhoud gekregen. Al Gore werd door Clinton serieus genomen en betrokken bij beleid. Formeel stelt het weinig voor: de vicepresident is voorzitter van de Senaat maar daar heb je alleen wat aan als de stemmen staken. De echte macht van een vicepresident is zijn baas in vertrouwen advies te geven en zo zelf mee te spelen. Het onderscheidende aspect van het vicepresidentschap is natuurlijk de opvolging van een overleden president. Dat is niet niks. In de twintigste eeuw is het vier keer voorgekomen (Roosevelt in 1901, Coolidge in 1923, Truman in 1945 en Johnson in 1963) en het had zomaar drie keer meer kunnen zijn (als Wilson in 1919 echt uitgeschakeld was, als Eisenhower in 1957 niet was hersteld van zijn hersenbloeding en als Reagan in 1981 de moordaanslag niet had overleefd). Soms doen zelfs ongelovigen een schietgebedje voor de goede gezondheid van de president uit angst dat de vicepresident de touwtjes in handen krijgt: Spiro Agnew, Dan Quayle en Dick Cheney waren nu niet direct de mensen die vertrouwen inboezemden. Daarentegen was de betrouwbaarheid van Gerald Ford als vicepresident van Nixon een van de factoren die het aftreden van de president in 1974 vergemakkelijkten. Het is moeilijk voor te stellen dat Spiro Agnew ooit president zou zijn geworden. Toen Lyndon Johnson vicepresident was geworden, vroeg hij aan de chauffeur die sinds jaar en dag de Majority Leader van de Senaat had rondgereden, om met hem mee te gaan. Nee, zei de chauffeur, hij reed liever voor iemand met echte macht. Het is een verhaal dat Johnson zelf graag vertelde, wat het waarheidsgehalte ietwat suspect maakt, maar het geeft in elk geval goed weer hoe hij dacht over zijn nieuwe baan. Johnson was niet de eerste die zich beklaagde over het ambt. ‘Mijn land heeft in al zijn wijsheid voor mij een van de meest onbetekenende baantjes opgedoken die ooit in de geschiedenis van de mensheid zijn bedacht,’ schreef John Adams aan zijn vrouw over zijn vicepresidentschap. Hij verveelde zich rot, was gefrustreerd maar dacht ook dat het slecht was voor zijn reputatie. Politici begonnen over hem te praten als His Rotundy, the Duke of Braintree (het plaatsje in Massachusetts waar hij zijn huis had) of zetten Adams weg als His Superfluous Excellency. Allemaal goed en wel, maar zowel Johnson als Adams werden uiteindelijk zelf president. Dat kunnen weinig andere vicepresidenten hen nazeggen: meestal betekende verkiezing tot vicepresident een enkele reis vergetelheid. Er zijn legio grappen over het vicepresidentschap. Zoals die van Thomas Marshall, vicepresident onder Wilson. ‘Er waren eens twee broers. Een ging naar zee, de ander werd gekozen tot vicepresident. Van geen van beiden is ooit nog iets vernomen.’ In de jaren dertig speelde op Broadway een musical Of Thee I Sing, waarin een fictieve vicepresident optrad onder de naam Alexander Throttlebottom. In het stuk kon niemand zijn naam onthouden en bracht de brave man zijn tijd door met het voeren van de duiven in het park. Sinds 1988 is Dan Quayle, die toen tot ieders verbazing tot de running mate van George Bush werd genomineerd, degene die kan bogen op het grootste aantal vicepresidentgrappen. Er was zelfs een kwartaalblad, The Quayle Quarterly, vol grappen over en quotes van de vicepresident. De conventies besteden verrassend weinig aandacht aan de keuze van de vicepresident en, eerlijk gezegd, ook de kiezers laten zich door de running mate niet van de wijs brengen. (Zie ook: running mate, balanced ticket.) |
Alle ABC items in dit boek: |
Eerdere ABC items:
|
|
|
|