Tot 26 mei in het buitenland.

Ik ken de details van de Chen affaire niet. En u ook niet. Maar er was een tijd dat politici in Washington hun president tijdens onderhandelingen met rust lieten en pas na afloop hun oordeel gaven. Niet in de wereld van de Republikeinen. Die hebben hun oordeel al klaar en fietsen dwars door welke onderhandelingen dan ook heen. Het is niet alleen onverstandig maar zelfs destructief. En dat is precies wat de Republikeinen van Romney willen: schade toebrengen aan Obama. Chen interesseert hen niet, Amerikaanse belangen interesseren hen niet, ze willen alleen zelf de macht hebben.

Norman Ornstein en Thomas Mann, twee van de meer bedachtzame analisten van het congres in Washington, hebben een vernietigend boek geschreven over hoe Washington functioneert. Ze wijzen ook de schuldige aan: de Republikeinse partij die zo geradicaliseerd is dat ze ieder ander dan zijzelf die macht uitoefent niet legitiem achten. Het is geen nieuw verhaal. Ik heb al eerder geschreven over de manier waarop Republikeinen de Democraten aan de macht behandelen, zonder het respect dat vroeger met het presidentschap samenhing (en nog steeds ingeroepen wordt als Cheney en zijn bende de macht overnemen). Clinton werd er het slachtoffer van, Obama kan misschien terugslaan. Maar het is een lange termijn structurele trend die niet alleen de Republikeinse partij vernietigt maar ook het Amerika zoals we dat kennen.

Net als de wrede oude mannen in Rome zijn conservatieve Republikeinen geobsedeerd met seks. De seks van anderen. De zielloze en laffe Romney club heeft een topadviseur op buitenlands politiek terrein ontslagen (een neocon, maar dat terzijde, dat is een ander aspect van de Romney ramp). Omdat de man gay is. Je kunt het treurig vinden, ernstig, immoreel, maar dat is het Amerika van vandaag. 

Spies, Bleker, Haersma Buma: meer smaken heeft het CDA niet. Allemaal valse vrienden van Wilders, allemaal addergebroed van Maxime Verhagen. Ik zag het verkeerd. Het CDA heeft geen toekomst.

Het zijn hoogtijdagen voor de cliché's: schaduwspringen, vloeibaar worden en dan nu de finale, the devil is in the details. De Kunduz-vrienden zijn het helemaal eens, alleen valt het niet door te rekenen en moeten de details nog even uitgewerkt worden (een week of zeven?). Volgens het andere cliché, De Hond, was 75 procent van zijn computerjunks voor het 'eindelijk wat doen'. Enfin, die details. Houdbaar tot 12 december? Of zouden we zelfs dat niet halen? Zou Samsom ineens een visionaire slimmerik blijken? Nog zo'n cliché: in de politiek is een week een lange tijd. of deze: het kan verkeren.

John Leerdam, ex-kamerlid van de PvdA is dom, oerdom, een waar vertegenwoordiger van het volksdeel dat ook last heeft van die eigenschappen. Maar waarom moet die oerdomme man in het amusementsprogramma Pauw en Witteman zitten? Ik begrijp de amusementswaarde van deze arme sukkel wel maar kan  de redactie van deze briljante, hoogbetaalde publieke omroep corifeeën echt niets originelers bedenken? En kunnen de presentatoren nu eindelijk eens besluiten dat ze onze domme medemens soms tegen zichzelf moeten beschermen? Dat niemand iets had aan nog een Leerdam voorstelling? Gemakzucht is zo ... gemakkelijk.

Ik had me al afgevraagd waar het verhaal bleef: dit zullen de smerigste presidentsverkiezingen worden ooit. En ja hoor, twee matig spannende campagnefilmjes van Obama, een over de zwitserse bankrekening van Romney en een over zijn lef om Obama te pakken, plus luide klachten daarover van de flip flop koning zelf en ja hoor, het is een smerige campagne. Iedere campagne weer duikt dit bericht op. En iedere keer weer is het onzin.

In de negentiende eeuw zijn smeriger campagnes gevoerd dan we nu kennen. Jefferson met zijn slavin, Cleveland met zijn buitenechtelijk kind, Lincoln afstammend van een baviaan, om er maar een paar te noemen. En ook de twintigste eeuw wist er weg mee. Lyndon Johnson met zijn daisy flower commercial, het meisje dat aftelt waarna een atoombom ontploft, heel of half racisme in de campagne van de oude Bush, de jonge Bush die het aangenomen kind van McCain als een buitenechtelijk zwart kind neerzet. Noem ze maar op. Het was smerig, het is altijd smerig. Maar de smerigste aller tijden? Kom op.

Ach wat, ze meenden het niet. Echt niet. Het was alleen maar om macht te krijgen, te houden en belangen te behartigen. U dacht dat iemand van die oprechte CDA’ers of idealistische liberalen serieus genomen kan worden? Boerkaverbod? Meenden we niet. Verbod op dubbele nationaliteit? Alleen omdat Wilders het wilde. Regeren met Wilders? Het was een last, het was zwaar, het waren tropenmaanden zeggen nu de heldhaftige bewindslieden die deze beproeving doorstonden.

We zijn een land van compromissen, u zult het nog vaak horen de komende maanden. Maar in dat land van compromissen zijn er twee partijen die hun idealen, hun schoonmoeder, kinderen en de familiejuwelen zouden verkwanselen om macht te krijgen. Geen zichzelf respecterende liberaal kan de Wilders-omarmende baas van de belangenbehartigers van de VVD steunen. Geen oprechte christen democraat kan Haersma Buma of Spies geloven. Alles wat ze vandaag zeggen, is morgen onderhandelbaar als de macht in zicht komt. Het cliché van de week is dat onder druk alles vloeibaar wordt. Voor VVD en CDA geldt dat alles vloeibaar is als er macht te halen valt.

Hoe betrouwbaar de Kunduz-klunzen zijn, dat is een ander verhaal. Maar de VVD en het CDA hebben zich gediskwalificeerd. Je kunt niets van wat ze zeggen serieus nemen.

Verrassend en onthullend om Sophie in ’t Velt, niet de domste parlementariër, de bezuinigingsriedel van de Republikeinen te horen opratelen. Huishoudboekje in orde, boven onze stand leven, thuis kun je dat toch niet, het zijn allemaal de argumenten van de knibbelaars. Iedere dag lopen de schulden op, bla, bla, bla. Zou ze het echt menen?

Vreemd om de monetaire orthodoxie van haar en haar politieke richting te horen. Schuldengefinancierd investeren, daar is, de oude Keynes zei het al, niets mis mee. Bezuinigingen op onderwijs (zie de Kunduz-conksi) zijn het omgekeerde, zijn desinvesteringen. De bezuinigers mogen de rest van de wereld verwijten dat ze geen goed verhaal hebben om de schulden terug te dringen, zij hebben geen enkel verhaal hoe economische groei terugkomt. Vreemd dat de nieuwe orthodoxie de oude orthodoxie is, maar dan ingevuld door partijen die daar vroeger anders over dachten.

We zijn allemaal Keynesianen, zei Richard Nixon in 1972. We zijn allemaal Colijns, zeggen de bezuinigers vandaag. Het kan raar lopen.

Obama’s campagnethema wordt ‘Forward’. Niet slecht bedacht. Heeft in één woord zo ongeveer alles wat hij nodig heeft. Het tegendeel, ‘backward’ of ‘stagnation’ is wat hij de Republikeinen kan aanwrijven. Nadeel is dat het van een duizelingwekkende leegheid is. Sterker, flip flop kampioen Romney zou het ook kunnen gebruiken.

Het is ook de korte versie van ‘Four more years’. Nu begijp ik wel dat ‘Yes we can’, of ‘Change’ niet meer werken als je vier jaar ploeteren achter de rug hebt. Zelf had ik een voorkeur voor ‘the change you asked for’ maar laten we zeggen dat ik begrijp waarom dat niet aan zou spreken. 'Back to the future', zou misschien ook wat al te nadruk leggen op de beperkte resultaten van vier jaar Obama. Voorwaarts kameraden!

Iets van het tij is aan het keren nu blijkt dat het wandelgangenakkoord flinterdun is. Samsom lijkt er verstandig aan gedaan te hebben zich er verre van te houden. Was alle commentaar over ‘het historische spektakel’ van de oppositie die de regering redt vorige week nog positief, de invulling ziet er lang niet zo goed uit. Leek anderhalve dag prachtig na zeven weken ploeteren, nu oogt het toch als iets te weinig om echt zaken te doen. Had de PvdA zich daaraan moeten opknopen? De Hond kan me nog meer vertellen: ze zullen ervan profiteren in september.

Voeg er meteen maar de paradox van de week aan toe: de drie procent fetisjisten zullen de euro om zeep helpen. Zoals de Economist, geen wilde tekortenfan, het uitdrukt: ze houden de euro-economie in een wurggreep. De euro-sceptici, minder bereid om zich vast te pinnen op bezuinigingen in een krimeconomie, hebben hier de beste argumenten. En daar komt dan de driedubbel schroef in deze salto: wie europa wil steunen moet de euro-sceptische partijen steunen. D66 heeft wat uit te leggen.