In 1990 bezocht George W. Bush Nederland. In de Ridderzaal mochten we getuige zijn van een lunch waarbij zowel de leider van de VS het woord voerde als de opperbaas van Nederland, toen Ruud Lubbers. Het verschil was tenenkrommend. Zelfs een woorden verhaspelende, ongeïnspireerd sprekende president als de oude heer Bush slaagde erin zijn door junior speech schrijvers neergepende woorden op energieke wijze voor te dragen en je het gevoel te geven dat hij werkelijk iets voor deze gelegenheid had te zeggen.
Daarna kwam onze minister president. Niet alleen was zijn Engels van de steenkolenvariant, zijn toespraak was ook vlak, saai en oninteressant. De Jell-O van het desert zakte ervan in.